Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Η απέναντι όχθη




Βάδιζε πολύ ώρα με την ματιά της να σκαλώνει αφηρημένα στα σημάδια  που έβαζε πάντα όταν πήγαινε βόλτα στο δάσος για να μην χαθεί. Περπατούσε γρήγορα, με τον ρυθμό που έδιναν οι σκέψεις χτυπώντας στο κεφάλι της και το βούισμα στα αυτιά της την έκανε να συνειδητοποιήσει  πως ήταν η ώρα να αρχίσει να τρέχει.
Έτρεχε μέχρι που ένιωσε πως η ανάσα της σώθηκε κι αλμυρές στάλες ιδρώτα έτσουζαν στα μάτια της. Σταμάτησε λαχανιασμένη, με την καρδιά της να προσπαθεί να βγει από το στήθος της, ενώ το γνωστό κάψιμο στα πνευμόνια την έκανε να πεθυμίσει το δηλητήριο της νικοτίνης σαν τιμωρία για την αδυναμία της να ξεφύγει.
Κοίταξε γύρω της ξαφνιασμένη, ενώ έβγαζε το τσιγάρο από το πακέτο με τρεμάμενα δάχτυλα, προσπαθώντας να καταλάβει που βρισκόταν. Σήμερα είχε μπει πιο βαθειά στο δάσος, από κάθε άλλη φορά και το σημείο, που στεκόταν, της ήταν άγνωστο.
Μπροστά της ακριβώς βρισκόταν ένα ποτάμι, που το αντικαθρέφτισμα των δέντρων το έκαναν να φαντάζει σαν ένα δεύτερο δάσος κάτω από το νερό. Άναψε το τσιγάρο, πήρε μια βαθειά ρουφηξιά και βήχοντας πλησίασε στην όχθη του. Η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα που καθρεφτίστηκε στα νερά του, ήταν μια άγνωστη.
Κοίταξε έκπληκτη το είδωλό της  ανοιγοκλείνοντας τα μάτια. Στον ελαφρύ κυματισμό του νερού , το κόκκινο φουστάνι φάνταζε σαν τρεμάμενη φλόγα ανάμεσα στα δέντρα που φώτιζε το δάσος. Η φλόγα ,που είχε ανάψει εκείνος μέσα της, τρεμόπαιζε κι αυτή, πυγολαμπίδα που η φωτισμένη της ουρά τον καλούσε κοντά της.
Μέσα στην σιγαλιά του δάσους, άκουσε το θόρυβο των βημάτων από μακριά. Ήξερε πριν σηκώσει το κεφάλι της, τι θα αντίκριζε στην απέναντι όχθη. Τον ένιωθε να έρχεται πριν τον ανταμώσει, τον έβλεπε πριν τον αντικρίσει, άκουγε το κάλεσμα του πριν να ακούσει την φωνή του. Δίστασε για μια στιγμή , έσβησε το τσιγάρο που της έκαιγε τα δάχτυλα και σηκώθηκε.
Κοιτάχτηκαν από μακριά με ένταση και πάθος, όπως κάθε φορά που συναντιόντουσαν. Τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν σαν ξίφη ανάμεσα σε μονομάχους κι οι αστραπές του πόθου τους φώτισαν το ποτάμι και το υδάτινο δάσος του. Ήταν τόσο κοντά, αλλά το ποτάμι που τους χώριζε ήταν βαθύ και το πέρασμά του επικίνδυνο. Απέμειναν όπως και τόσες άλλες φορές να κοιτάζονται με απελπισία.
«Έλα κοντά μου» είπαν κι οι δύο ταυτόχρονα και κοιτάχτηκαν με λαχτάρα και πόνο. Ο έρωτας, χωρισμένος στα δυο από το ποτάμι, δεν είχε καταφέρει να γίνει ακόμα γέφυρα. Κάθε φορά ένας από τους δυο τους περνούσε στην απέναντι όχθη, για να κλέψουν λίγες στιγμές ευτυχίας, αλλά πάντα γυρνούσε πίσω, εκεί στην δική του πλευρά, στα μικρά κεκτημένα, στον μικρό θάνατο.
Δεν κοιτούσαν πίσω, όταν ξαναπερνούσαν το ποτάμι. Ήταν παράξενο, αλλά αυτό που τους φόβιζε δεν ήταν να το διασχίσουν, να κολυμπήσουν κόντρα στο ρέμα, να διακινδυνέψουν τον πνιγμό μέσα του, αλλά η παραμονή απέναντι.
Δεν το είχαν συζητήσει ποτέ, αλλά ήξεραν πως έπρεπε να βρουν κάποια άλλη λύση, πριν να κουραστούνε, πριν παραιτηθούνε, πριν βολευτούνε, πριν ξεχάσουν την γεύση του φιλιού, την παρηγοριά αγκαλιάς, την μυρωδιά του έρωτα.
Γονάτισε κι έβαλε το χέρι της στο νερό χωρίς να πάρει το βλέμμα της από πάνω του. Έβγαλε το χέρι που έσταζε το νερό του ποταμού και το ακούμπησε στο μέτωπο, στις παρειές, στο λαιμό της. Τον άκουσε να αναστενάζει, ενώ άρχισε να ξεντύνεται. Σήμερα θα περνούσε αυτός.
Έμεινε να τον κοιτάει θαμπωμένη καθώς πετούσε με μανία από πάνω του τα ρούχα, τα παπούτσια , τον δισταγμό. Σαν αστραπή κατάλαβε τι κάνανε λάθος τόσο καιρό. Με μία μόνο κίνηση έβγαλε το φόρεμά της κι έβαλε το γυμνό της πόδι στο κρύο νερό.
Κοιτάχτηκαν χαμογελώντας και βούτηξαν ταυτόχρονα κι οι δυο. Κολύμπησαν με δυνατές απλωτές, σηκώνοντας το κεφάλι για να βλέπουν ο ένας τον άλλο. Αντάμωσαν στην μέση του ποταμού και το χαμόγελο τους μεγάλωσε.
Άπλωσε το χέρι του και κράτησε το δικό της σφιχτά. Ένιωσε όλη την δύναμη της αγάπης του να της ζεσταίνει το σώμα και την καρδιά. Ξάπλωσαν ανάσκελα στο νερό σαν να ήταν το νυφικό κρεβάτι, που περίμεναν τόσο καιρό. Με τα χέρια ενωμένα , άφησαν να τους παρασύρει το ρέμα.
Ο αέρας που φύσηξε έριξε το κόκκινο φόρεμα στο ποτάμι. Βούλιαξε αργά στο βυθό του, σκεπάζοντας το καθρέφτισμα των δέντρων, κόκκινη φωτιά, που απλώθηκε στο υδάτινο δάσος του ποταμού.


20 σχόλια:

  1. Μερικές φορές τα πράγματα είναι τόσο απλά...
    και τα εμπόδια τόσο μικρά μπροστά στον έρωτα...
    στιγμές...στιγμές...στιγμές...
    ζήσε το όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...

    Αδερφάκι ξέρεις ότι γράφω σκόρπια...αυτά λοιπόν στα λέει ένας "καμένος" να είσαι πάντα καλά..καλή σου μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπερα φωτεινη μου ειναι και αυτη μια αλλη οψη της απεναντι οχθης! παντως πολυ ομορφη ιστορια!
    Σου Ευχομαι καλες Γιορτες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμε φίλε,
    Ευχαριστώ για το θαυμαστικό!

    Καλό σου βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπημένε μου αδερφέ,

    Η απλή λύση είναι και η πιο δύσκολη.Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε πολύπλοκα και να αντιδρούμε ανάλογα..
    Καμμένος ναι, χαμένος όχι..έχεις πάντα το όνειρο.

    Καλό σου βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλέ μου λύκε,

    Δεν είναι η όχθη που διαφέρει, αλλά το ποτάμι..
    Είχες πει πως όλες οι όχθες είναι ίδιες-γι' αυτό το ποτάμι, θα συμφωνήσω..

    Την καλησπέρα μου κι ένα γιορτινό χαμόγελο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. προτιμω το ορμητικο ποταμι να με παρασυρει...
    κι οχι τα λιμναζοντα...

    πολυ ομορφο κειμενο...

    καλημερα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. αλατοπιπερίτσα μου
    ναι πάντα η λύση είναι προφανής αλλά στα μάτια μας δεν φαίνεται. Είναι τόσο όμορφο να είσαι ερωτευμένος. Τόσο δυνατό που το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσεις το ρέμα να σε παρασύρει.
    Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ομορφη κι αυτη η ιστορια σου.

    Καλο απογευμα.

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αγαπητέ Σιωπηλέ,

    Τα λιμνάζοντα νερά είναι εστία μολύνσεων και εγκυμονούν κινδύνους για την υγεία της ψυχής..

    Χαίρομαι που προτιμάς το ορμητικό ποτάμι :)

    Την καληνύχτα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλέ μου George,

    Η λύση είναι προφανής, αλλά ως γνωστόν, ο έρωτας είναι τυφλός. :)
    Είναι όμως η δύναμη, που κινεί το ποτάμι κι η ομορφιά του χαμένου Παραδείσου...

    Την καληνύχτα μου κι ένα τριαντάφυλλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αγαπημένη μου Νάντια,

    Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο και το χαμόγελο..κυρίως για το χαμόγελο..

    Καλό σου βράδυ κι ένα όνειρο..:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πολύ όμορφο κείμενο.. πολύ αληθινό...
    Καλό σου βράδυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Για την πραγματική ευτυχία κι επιτυχία της σχέσης τους, έπρεπε να κάνουν καί οι δύο βήματα. Να καλύψει ο καθένας τους τη μισή από την απόσταση που τους χώριζε, για να έρθουν πιό γρήγορα κοντά ο ένας στον άλλον.

    Υπέροχη η τελευταία "εικόνα" με το ζευγάρι ξαπλωμένο στο νερό και το κόκκινο φόρεμα να βουλιάζει στο ποτάμι...

    Μου είχαν λείψει οι ιστορίες σου :)

    ~Φαίη~

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλώς ήρθες Unidentified,

    Τα παραμύθια λένε πάντα την αλήθεια..

    Καλή σου μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αγαπημένη μου Φαίη,

    Ο έρωτας θέλει πάντα δύο, που προχωρούν με ενωμένα τα χέρια, μέχρι οι δύο να γίνουν ένα..

    Κι εμένα μου έλειψαν οι εικόνες, που βλέπεις στις ιστορίες μου..:)

    Καλημέρα ζαχαρένια μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Όμορφα είναι εδώ...Την καλησπέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Καλώς όρισες Maria Delta,

    Χαίρομαι που σου άρεσε..

    Την καληνύχτα μου κι ένα χαμόγελο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. "Παραβάτες κολασμένοι
    απ' τον έρωτα δαρμένοι.."
    και πάντα συνένοχοι..

    Την καλημέρα μου κι ένα μεγάλο χαμόγελο

    ΑπάντησηΔιαγραφή